Eindelijk terug in Eindhoven. Hier heb ik mijn mooiste marathonherinnering en dat wil ik dit jaar nog eens overdoen. Mijn doel is simpel: als ik geen pijn voel aan mijn knie of achillespees ga ik voor 3:30, in het andere geval probeer ik gewoon uit te lopen. Zoals altijd hoort daar eerst een gezellig samenzijn bij en dat is natuurlijk altijd leuk. Maar dan is het tijd voor het echte werk, de marathon van Eindhoven gaat weldra van start gaan. Ik vertrek samen met Steve en Jan naast mij maar ik besluit om gewoon mijn eigen ding te doen. Ik loop de eerste kilometer mee met de ballonnetjes van 3:45 maar al vlug merk ik dat ik sneller kan en dat doe ik ook. Na 3 kilometer ongeveer zit ik mooi op schema en ik voel mij zweven. Ik zie daar Muriel en Phoebe en ik kan mij niet beheersen om uitbundig te zwaaien, zoveel plezier beleef ik hierin. We gaan verder en de gezelligste marathon van Nederland doet zijn naam alle eer aan, de orkestjes laten flink van zich horen. Ik zou willen dansen maar doe dat niet omdat ik mijn energie op het eind nog zal nodig hebben. Na 5 kilometer kom ik door in 0:25:27 en na 10 kilometer in 0:50:22. Dan zie ik Muriel en Phoebe weer die zich met de fiets mooi overal op tijd konden opstellen. Mijn tempo blijft constant en mijn hartslag mooi laag, ik voel mij in topvorm. Kniepijn heb ik helemaal niet maar wel een beetje pijn aan mijn achillespees. Ik besluit om toch maar nog even door te gaan in dit tempo. Onderweg doet het  mij plezier om aangemoedigd te worden door o.a. Carine (van Jan), Muriel en Phoebe uiteraard, Tine, Herman, Homer en Edith en Peggy. Kilometerpaal 15 en ik voel dat de pijn langzaam wegebt uit mijn achillespees, fantastisch nieuws dus. Mijn tijd: 1:15:23. De passage door het centrum is altijd leuk en daar staat ook veel volk, ik zoef op weg naar het halve marathonpunt. Ik haal die in 1:45:58. Kan ik beter op schema zijn? Uiteraard zal ik enkele minuten verval moeten bijrekenen maar ik voel mij nog zo goed dat ik het gevoel heb dat ik dit wel nog eens kan. Maar dan slaat het noodlot toe: Na 29 kilometer krijg ik helemaal uit het niets een kramp in mijn lies en dij en die trekt dan naar mijn knie. Mijn been voelt als een elastiekje dat van een confituurpotje springt. Shit, dat is te vroeg, 13 kilometer nog, ga ik dat wel volhouden? Ik moet mijn tempo laten zaken en na 32 kilometer moet ik een eerste keer stoppen om nog een kramp eerst uit te rekken. Dat lukt snel en ik loop door. Nu is de lol er min of meer af maar ik kan ook genieten van die pijn al klinkt dat vreemd. Bij een uitzonderlijke inspanning moet je kunnen incasseren en ik weet dat de voldoening achteraf nog zo groot zal zijn. Ik besluit om een tijd uit mijn hoofd te zetten ik probeer verder te lopen aan 6 minuten per kilometer, Ingedeeld in 5:30 lopen en 0:30 stappen, zeker aan de drankposten. Het lukt en kilometer per kilometer bijt ik door. De supporters zullen wel merken dat het vet van de soep is maar uiteindelijk gaat het om een marathon, geen wedstrijdje petanken. Met andere woorden, het mag hard zijn. Als we aankomen in het centrum hebben we nog één kilometer voor de boeg en ik besluit om nu niet meer te wandelen maar dat ene drempeltje is er verdorie toch te veel aan. Ik kan zelfs dat niet meer omhoog en ik voel weer een kramp die mijn been bijna in mijn nek gooit. Enkele pasjes stappen dus en dan weer lopen. Eindelijk dan, de finish. Ik "LOOP" erover in 3:45:35 en ik voel de ontlading meteen al, wat een voldoening. Net voor de finish werk ik nog ingehaald door Mario en Katrien die mijn nog aanspoorden om aan te pikken maar ik kon dat niet meer en ik was eigenlijk blij voor Katrien omdat ik merkte dat ze haar doel zou bereiken. En raar maar waar, mijn achillespees, waar ik het meeste schrik van had, bleef braaf. Hoe het kan draaien hé. Besluit: een marathon is echt wel onvoorspelbaar maar geeft o zo veel voldoening.

Vooral veel dank aan Muriel en Phoebe die mij heel goed gesteund hebben tijdens deze zware tocht.

Twaalf kilometer per uur. Dat is, in theorie, de snelheid die ik wil lopen tijdens mijn volgende marathon. Ik heb daar dan ook voor getraind maar ik ben nog niet zeker of ik daar ook voor zal gaan. Alles zal afhangen van mijn vorm van de dag en de pijn die ik al dan niet (liefst niet) voel. Maar zoals Mario hier gisteren reageerde, genieten zullen we zeker doen. Wijze woorden van deze toch wel ervaren loper. Ik hou ze in het achterhoofd. Maar gisteren dus lekker gelopen in de zalige herfstzon aan "marathontempo". 4,5 km in 0:22:03 aan een gemiddelde hartslag van 146 en een rustpols van 51. Die 146 komt voornamelijk door de heuvels die er in zitten, anders was het maar 142 geweest. En aangezien Eindhoven zo vlak is als een biljarttafel... Ook nauwelijks pijn gehad, alleen een vervelend drukkend gevoel maar dat heb ik er onmiddellijk uitgestretched. Ik heb er in ieder geval goede hoop in en ik kijk er echt naar uit. Een mooi nazomerweekend tijdens de gezelligste marathon van Nederland. Joepie!

Terug die hamvraag: "Eindhoven of niet?" Wel, gisteren tijdens een kort loopje is mij zeker iets duidelijk geworden, ik ga lopen in Eindhoven. Het zalige weer dat ze voorspellen zit daar zeker voor iets tussen. Al was het maar om te genieten van een weekendje weg. Welke afstand ik ga lopen weet ik nog niet. Enerzijds liefst de marathon, want daar heb ik tenslotte ook voor getraind, maar aan de andere kant weet ik niet of mijn achillespees dit zal volhouden. Gisteren ging het eigenlijk wel vlot, behalve dan die verdomde voet. Kniepijn had ik nauwelijks en het lopen zelf voelde heel naturel aan. Met een hartslag van 127 en een snelheid van 5:50 min/km ben ik heel optimistisch. Veel zal dus afhangen van mijn loopje van deze avond. Dan doe ik een laatste rondje van 4,5 km in marathontempo, 12 km/uur dus. Daarna gaan de boeken onherroepelijk dicht en moet ik beslissen. Maar één ding is zeker, zondag loop ik.

Mijn laatste 'lange' duurloop. Anderhalf uur rustig lopen, ontspannen en aangenaam. Tja, dat had het moeten zijn maar het lot besliste daar anders over. Mijn hartslag in rust was al hoger dan normaal maar dat heb ik iedere morgen. Ik begrijp nog altijd niet hoe dat komt en ik heb eigenlijk ook niet veel zin meer om me daar nog langer het hoofd over te breken. Als ik opsta en in bed blijf liggen draait mijn hartslag rond de 48. 's Avonds, wanneer ik meestal loop, heb ik een rustpols van min of meer 54. Maar tijdens het weekend loop ik meestal 's morgens, en dan is mijn rustpols, ongeveer 2 uur na het opstaan, tussen de 59 en de 64. Ik vind dat vreemd. Nu goed, dit tot daar. Ik ben dus beginnen lopen en het voelde vrij goed aan, het was fris maar het zonnetje maakte veel goed. De problemen begonnen eigenlijk na 10 kilometer. Mijn achillespees begon te trekken, enerzijds naar mijn kleine teen en anderzijds naar mijn bil. De laatste 2 kilometer waren dus helemaal niet leuk en ontspannen meer en dat vind ik, één week voor de marathon, niet echt hoopgevend. Ik kan dus alleen maar vaststellen dat mijn deelname in Eindhoven nog onzeker is.
Maar er is ook leuk nieuws. Ik heb een paar loopschoenen gewonnen via de Runnersweb-forum met Rob Veer. En vandaag, maandag, zijn deze aangekomen. Saucony's t.w.v. 120 euro. Da's altijd mooi meegenomen natuurlijk.

Ik herinner mij nog goed de wijze woorden uit de RunnersWorld over verstandig trainen: variatie om gewenning te voorkomen. Inderdaad, als je lichaam steeds maar weer diezelfde prikkels ondergaat treed er gewenning op en wordt je lichaam lui en doof voor die prikkels. Vorige week deed ik dus Yasso's800, deze week koos ik dan voor veel langere intervals, met name 3 x 2000 meter. In mijn geval betekent intervaltraining een tempo aanhouden aan een gemiddelde hartslag van zo'n 166. Een eerste sessie haalde ik een gemiddelde snelheid van 4:10 min/km aan 161, een tweede en een derde volgden, na 800 meter joggen, beiden in 4:13 min/km aan 165. Mooi resultaat vond ikzelf en tot daar het goede nieuws. Het slechte nieuws is dat ik tijdens het uitlopen zo'n hevige pijn kreeg in mijn achillespees dat ik zelfs moest stoppen. Niet zo heel erg, want de training was zo goed als afgelopen, maar ik vond het toch niet leuk.

Dit was dan ook de laatste zware training voor Eindhoven, vanaf nu ga ik mijn conditie enkel nog maar wat onderhouden en voor de rest doe ik niets meer. Amper 10 dagen voor de wedstrijd moet dat kunnen, wat ik nu niet kan, zal ik binnen 10 dagen ook niet kunnen.

Bijna is het zover, de marathon van Eindhoven. Ben ik er klaar voor? Ik zou het begot niet weten. Ik ben in ieder geval nog niet ingeschreven maar ons hotel is wel geboekt. De reden dat ik nog niet ingeschreven ben is gewoon omdat ik nog niet weet welke afstand ik ga lopen. Als alles meezit loop ik de marathon maar als ik in de laatste 2 weken nog te veel pijn voel zal het de halve worden. Of misschien toch niets. Conditioneel sta ik er heel goed voor. Ik loop mijn lange duurlopen vlot aan 5:45-6:00 met een gemiddelde hartslag van 132-138 en de snelle duurlopen aan 4:40-4:50 met een gemiddelde hartslag van 148-152. De tempolopen doe ik aan 4:30 met een gemiddelde hartslag van 162. Ik heb ook al 2 dertigers in de benen. Woensdag deed ik dan ook nog eens de Yasso's800 (10 x 800 meter) aan een gemiddelde snelheid van 3:20-3:30 per 800 meter. Mijn herstel zat ook geweldig goed met een daling van HR162 naar 125 na nog geen 400 meter rustig lopen (7:30 min/km).  Mijn deelname in Eindhoven zal dus duidelijk afhangen van mijn knie en mijn achillespees maar eigenlijk heb ik er wel vrij goede hoop in. Dus, zonder tegenbericht, tot in Eindhoven.