Wat ik hier nog schrijf is eigenlijk niet veel meer de moeite zodat ik er maar beter mee stop. Ik doe het eigenlijk niet meer graag. Ik zie het niet echt meer zitten om regelmatig te schrijven hoe het gaat met de trainingen of wat dan ook. Let op, ik lees de andere verhalen wel nog af en toe, al heb ik mijn favorieten en dat zijn er maar een aantal. Reageren doe ik ook meestal niet meer, tenzij ik vind dat wat ik te vertellen heb er ook echt wel toe doet. Maar ik ga niet weg, ik verdwijn niet van de aardbol. Sommigen onder jullie weten het ondertussen wel al, ik heb mij laten meesleuren met de stroom en ik heb mezelf aangemeld voor een facebook, kwestie van de sociale contacten te verzorgen. Een facebook is trouwens veel leuker, je kan kiezen wie mag meegenieten en het is ook handiger om fotootjes te publiceren en die van anderen te bekijken. Af en toe eens een korte uitleg zegt soms meer dan een hele resem getater. Maar wat doe ik dan wel graag? Verslagjes schrijven over wedstrijden en misschien één keer per maand een leuk verhaaltje over de afgelopen maand. Misschien meld ik daar later wel eens iets over op mijn nieuwe facebook.

Mijn facebook zal ook hoogstwaarschijnlijk alleen over lopen gaan, voor gezins- en vakantiekiekjes moet je bij Muriel zijn.

Voor de liefhebbers enkele mooie beelden die ik op mijn fototoestelletje had staan na de lekkere Webloglopersbarbeque van vorige zaterdag. Dat er veel sfeer was kan je wel zien.

Jan Schockaert. Grappige kerel, altijd pret met hem. Wie spreekt mij in deze tegen. Maar dat wist ik al van in Eindhoven.

Jan Schockaert en Bjorn Parree. Geen grote zangtalenten maar entertainment is het wel. Ach, het was gewoon een geslaagde avond.

Running Ronald, een sterk staaltje integratie. De Nederlanders geven het niet graag toe maar ik heb er nog nooit één zo zien glunderen met een Heineken in zijn handen.

Kriek, daar is hij voor te vinden, en nog steeds met de glimlach.

En zo kan ik nog wel een tijdje doorgaan hoor maar dit waren toch de mooiste foto's.

Wist je dat...

... Muriel vorig jaar na de marathon van Rotterdam mij vertelde dat ze op de metro een Nederlander tegen het lijf liep en wat aan de praat raakte. Niemand had toen kunnen vermoeden dat wij iets meer dan een jaar later met diezelfde Nederlander in ons eigen geboortestreek het glas zouden heffen na een lekkere barbecue. De wereld is toch klein hé. Het was fijn om jou dan uiteindelijk toch eens te ontmoeten Bjorn.

Leuk eingelijk om al die nieuwe en bekende gezichten te ontmoeten in een feestelijke sfeer. Hopelijk herhaalt zich dit.