Eindelijk terug in Eindhoven. Hier heb ik mijn mooiste marathonherinnering en dat wil ik dit jaar nog eens overdoen. Mijn doel is simpel: als ik geen pijn voel aan mijn knie of achillespees ga ik voor 3:30, in het andere geval probeer ik gewoon uit te lopen. Zoals altijd hoort daar eerst een gezellig samenzijn bij en dat is natuurlijk altijd leuk. Maar dan is het tijd voor het echte werk, de marathon van Eindhoven gaat weldra van start gaan. Ik vertrek samen met Steve en Jan naast mij maar ik besluit om gewoon mijn eigen ding te doen. Ik loop de eerste kilometer mee met de ballonnetjes van 3:45 maar al vlug merk ik dat ik sneller kan en dat doe ik ook. Na 3 kilometer ongeveer zit ik mooi op schema en ik voel mij zweven. Ik zie daar Muriel en Phoebe en ik kan mij niet beheersen om uitbundig te zwaaien, zoveel plezier beleef ik hierin. We gaan verder en de gezelligste marathon van Nederland doet zijn naam alle eer aan, de orkestjes laten flink van zich horen. Ik zou willen dansen maar doe dat niet omdat ik mijn energie op het eind nog zal nodig hebben. Na 5 kilometer kom ik door in 0:25:27 en na 10 kilometer in 0:50:22. Dan zie ik Muriel en Phoebe weer die zich met de fiets mooi overal op tijd konden opstellen. Mijn tempo blijft constant en mijn hartslag mooi laag, ik voel mij in topvorm. Kniepijn heb ik helemaal niet maar wel een beetje pijn aan mijn achillespees. Ik besluit om toch maar nog even door te gaan in dit tempo. Onderweg doet het  mij plezier om aangemoedigd te worden door o.a. Carine (van Jan), Muriel en Phoebe uiteraard, Tine, Herman, Homer en Edith en Peggy. Kilometerpaal 15 en ik voel dat de pijn langzaam wegebt uit mijn achillespees, fantastisch nieuws dus. Mijn tijd: 1:15:23. De passage door het centrum is altijd leuk en daar staat ook veel volk, ik zoef op weg naar het halve marathonpunt. Ik haal die in 1:45:58. Kan ik beter op schema zijn? Uiteraard zal ik enkele minuten verval moeten bijrekenen maar ik voel mij nog zo goed dat ik het gevoel heb dat ik dit wel nog eens kan. Maar dan slaat het noodlot toe: Na 29 kilometer krijg ik helemaal uit het niets een kramp in mijn lies en dij en die trekt dan naar mijn knie. Mijn been voelt als een elastiekje dat van een confituurpotje springt. Shit, dat is te vroeg, 13 kilometer nog, ga ik dat wel volhouden? Ik moet mijn tempo laten zaken en na 32 kilometer moet ik een eerste keer stoppen om nog een kramp eerst uit te rekken. Dat lukt snel en ik loop door. Nu is de lol er min of meer af maar ik kan ook genieten van die pijn al klinkt dat vreemd. Bij een uitzonderlijke inspanning moet je kunnen incasseren en ik weet dat de voldoening achteraf nog zo groot zal zijn. Ik besluit om een tijd uit mijn hoofd te zetten ik probeer verder te lopen aan 6 minuten per kilometer, Ingedeeld in 5:30 lopen en 0:30 stappen, zeker aan de drankposten. Het lukt en kilometer per kilometer bijt ik door. De supporters zullen wel merken dat het vet van de soep is maar uiteindelijk gaat het om een marathon, geen wedstrijdje petanken. Met andere woorden, het mag hard zijn. Als we aankomen in het centrum hebben we nog één kilometer voor de boeg en ik besluit om nu niet meer te wandelen maar dat ene drempeltje is er verdorie toch te veel aan. Ik kan zelfs dat niet meer omhoog en ik voel weer een kramp die mijn been bijna in mijn nek gooit. Enkele pasjes stappen dus en dan weer lopen. Eindelijk dan, de finish. Ik "LOOP" erover in 3:45:35 en ik voel de ontlading meteen al, wat een voldoening. Net voor de finish werk ik nog ingehaald door Mario en Katrien die mijn nog aanspoorden om aan te pikken maar ik kon dat niet meer en ik was eigenlijk blij voor Katrien omdat ik merkte dat ze haar doel zou bereiken. En raar maar waar, mijn achillespees, waar ik het meeste schrik van had, bleef braaf. Hoe het kan draaien hé. Besluit: een marathon is echt wel onvoorspelbaar maar geeft o zo veel voldoening.

Vooral veel dank aan Muriel en Phoebe die mij heel goed gesteund hebben tijdens deze zware tocht.