De laatste tijd hoor ik nogal wat gejammer over blessures en dan niet eens op de laatste plaats van mezelf. Na de marathon van Eindhoven vorig jaar liep het goed mis voor mij, ik kon nog maar met moeite 3 km lopen en dan werd de pijn zo hevig dat zelfs stappen nog maar moeilijk ging. Ik liet mij behandelen en ik werd beter maar tot nu toe kon ik nog niet één keer pijnvrij lopen. Zowel mijn knie als mijn achillespees doen altijd heel vervelend maar ik loop door de pijn heen. Niet zo verstandig natuurlijk, maar ik zou graag terug de marathon van Eindhoven lopen dit jaar.

WAAROM VERTEL IK DIT NU ALLEMAAL ?

Gisteren ging ik dan weer lopen. Ik nam me voor om, volgens mijn schema, 1 uur te lopen aan een gemiddelde hartslag van 150. Van in het begin kwam de pijn al opzetten, zowel aan mijn knie als aan mijn voet, maar ik liep door aan zo'n 4:30 4:45. Het deed zo'n deugd aan mijn hartje en aan mijn longen. Soms minderde de pijn, soms kwam de pijn terug en soms kreeg ik een veel heftigere pijnscheut. Vervelend, maar ik ben er mee leren leven, van zodra ik stop met lopen is die pijn ook weer weg, ik zit er dus niet de hele avond mee. Twee kilometer voor ik terug thuis was, hoorde ik iemand achter mij lopen, het was mijn buurman. Ik besloot om voor de gezelligheid mee te lopen met hem maar hij liep sneller dan ik. Toch volgde ik hem. Mijn hartslag bereikte zo 160 maar we konden toch blijven praten. Ik realiseerde mij plots dat ik moest opletten van mijn blessures maar ik voelde niet meer de minste pijn. Helemaal niets meer. Tien kilometer liep ik met pijn en dan plots, met z'n twee, niks meer.

Ik begin mij af te vragen of die pijn niet psychologisch is. Zou dat niet zo kunnen zijn in vele gevallen? Als je een pijntje voelt ga je jezelf daar natuurlijk op fixeren en dan denk je aan niets anders meer dan aan die pijn. Met z'n twee, ik loop normaal altijd alleen, praat je wat over van alles en nog wat en ben je op het gesprek gefocust, dan denk je niet aan die pijn. Of zou het net andersom zijn? Dat je de pijn niet meer voelt omdat je op het gesprek geconcentreerd bent? Heeft iemand al een gelijkaardige ervaring gehad?