Eindelijk, ik zie de wereld weer in kleur!
Gisteren was het dan eindelijk zo ver, de Antwerp 10 miles. Ik keek er al weken naar uit en ik wist dat het erop of eronder zou worden, het werd er boenk op. Ik kan met woorden niet uitdrukken hoe blij ik nu ben. Na mijn lange blessure klauterde ik langzaam uit de put en ik zou Antwerpen beschouwen als een test voor de toekomst. Ik had mij voorgenomen om rustig te starten met de rest van de deelnemers en gaandeweg te evalueren hoe het met mij gaat. Vanaf het begin dus gewoonweg super. Ik voelde mij goed en de sfeer in Antwerpen was heel tof, al die lopers die zich opmaken om een mooie persoonlijke prestatie neer te zetten, het heeft iets speciaal vind ik. Mijn plannen om de 5 km eerst te lopen en dan de 16 heb ik laten varen omdat ik mij heel goed voelde en ik mij toch wou concentreren op die 10 miles. Goed gedacht dus. Na een half uurtje wachten midden in de mensenmassa mochten we vertrekken. Gelukkig stond Muriel bij mij en al pratend ging de tijd nog redelijk vooruit. Maar dan waren we weg en ik had er zin in. Door die massa heen geraken bleek niet zo gemakkelijk maar beetje bij beetje voelde ik dat het goed zat en ik kon mijn tempo alsmaar verhogen. En ik genoot van alles, net zoals ik het mij had voorgesteld. En toch kon ik steeds sneller lopen want mijn knietje deed braaf mee en heeft nooit lastig gedaan. Ja, hij liet wel even weten dat hij er was maar niet op een hinderlijke manier, dus dacht ik: "Lopen maar!". Na 8 km kwam ik door in 0:39:15 en ik begon te rekenen... nog eens 8, dat maakt dan 1:20. Daar kon ik op dat moment tevreden mee zijn. Ik kwam steeds meer vooraan die grote mensenzee en daar was wel aardig wat ruimte en dus kon ik nog sneller. Ik moet zelfs zeggen dat ik niet één keer in de problemen gekomen ben. Tunnel in, tunnel uit, op en neer, het hinderde me niet, ik kreeg vleugels. Ik rekende niet in tijd maar in genot en ik genoot, als je dat maar weet. Zelfs de Waaslandtunnel op was nog een kwaad stuk maar ik had het al dansen willen doen, zo goed voelde ik mij nog. En dan kwam de finish. Ik heb nog even alles gegeven en ik kwam aan in 1:14:02. Weet maar dat deze tijd mij weer hoopvol maakt voor de komende wedstrijden. De wereld terug in kleur.